دل نبستم به آسمان تنش
او که پرواز را به من آموخت!
من که یک عمر عاشقی کردم
هستی ام در نبودنش می سوخت!
از دل و روح زخم خورده ی من
آه یک روز من یقین دارم
می نشیند به خاک مرده ی من
روزگاری گذر کند دلتنگ
بشنود خنده های تلخ مرا
از دل سایه ها و یا یک سنگ
زندگی را عذاب خواهد کرد
عاقبت با سکوت سنگینش
حال من را خراب خواهد کرد!
یاد من بی فروغ و کمرنگ است
به گمانم که خوب می فهمد
این شقایق هنوز دلتنگ است!
برچسب:
نویسنده: مهدی کریمی